Jos De Ro,
De Jos,
Dikke Jos,
28/07/1936 – 18/02/2011

Anderen zouden het een niet leuk gevonden heb, maar niet Jos. Hij droeg zijn naam met trots en fierheid. Een imposante figuur en innemende persoonlijkheid. De figuur waar je altijd bij terecht kon, en welke niet oordeelde of veroordeelde. “Als ’t nie ga, dat ga ge nie, maar als ge ’t echt wilt dan moet er voer gaan” een klassieke uitspraak van Jos.

Voor Karick, waar hij in de jaren zeventig/tachtig een graag geziene gast was, was hij letterlijk en figuurlijk een steunpilaar. Zou Karick er zonder hem hetzelfde hebben uitgezien? Ik denk het niet. Als het tot conflicten kwam tussen verschillende zienswijzen en opvattingen, probeerde hij steeds, en dit liefst vanop de zijlijn te bemiddelen en een consensus te vinden. Of tenminste, hij kon je het gevoel geven dat je dit zelf had gevonden.

Verhuizen, verbouwen, advies geven bij verbouwingen, steeds kon je bij hem terecht voor de nodige vaderlijke raad.

Talloos zijn de anekdotes waarin Jos betrokken was. Groot en veel was dikwijls niet voldoende. Als je Jos iets laten, mocht je er prat op gaan, dat je meer dan voldoende had. Met vijftig medewerkers op busreis gaan, stoppen in Kontich, want Jos wilde mordicus een koffiekoek eten. De bakker binnen, Jos die vraagt aan mensen die na hem binnenkwamen, “Wilde goale voargaan”
“Neen meneer, u was eerst.”
“Kek, ik heb het gevraagd hé”.
“Madame, hedde gij nog koffiekoeken buiten die daar op dat schap”.
“Ja meneer,”
“Hoeveel,”
“100.”
“Awel , geft me dan heel dan schap en al die ander”
Vervolgens draaide hij zich met een gigantische glimlach om
“Ge had meuge voorgaan”.
Dit typeert hem tenvoete uit.

Ook bij hem thuis was je steeds meer dan welkom, en hij kon genieten van je aanwezigheid. Trots liet hij dan ook zijn verwezenlijkingen zien. Zijn grote tuin, zijn eigenhandig gebouwde veranda en keuken zijn voor zijn “Marie” aangelegde paddock, zijn magische installatie om goud te winnen uit allerhande afgedankte elektronische voorwerpen enz.
En om vervolgens hier of daar iets te gaan eten of drinken. Graag zelf, want een Bourgondier dat was hij in hart en nieren.
Zijn hart had hij ook verloren in Noorderwijk. Althans tot de milieuvergunningen ed toch wel stevig verstrengden, en het verzamelen en verwerken van oud-ijzer minder vlot begon te lopen.

Een andere hobby waar hij lang kon over uitweiden, was zijn liefde voor vrachtwagens, hoe groter hoe liever. Men mocht hem dag en nacht opbellen om zo’n ding te besturen. Blijkbaar was dit altijd al zijn grote liefde geweest maar had hij dit van z’n ouders niet gemogen en diende hij te wachten tot bijna zijn pensionering om hier in bijberoep iets mee te doen.

Over de tijd dat hij beroepshalve nog actief was bij Fuji Hunt, kon hij ook uitgebreid vertellen. Zelf dacht je dan dikwijls wel, de waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Zoniet voor Jos. Ook daar stond hij alleen in voor afbraak en opbouw van grote installaties in klinieken. Was het daar dat zij aversie voor dokters optrad? Met zijn gezondheid ging het wat op en af, maar een dokter, neen, daar had hij geen behoefte toe, dat die maar ver uit de buurt bleven.

Jos, als er één is wat we zeker weten we gaan je missen. Je afscheid was er een zoals we je kennen, je was een aanwezige figuur, maar liefst van al vanop de zijn lijn toekijkend.

Zelf heb je ervoor gekozen van in alle intimiteit gecremeerd te worden en uitgestrooid te worden. Vermoedelijk jouw manier om ergens op deze wereldbol toch aanwezig te blijven.

Bedankt voor wat je ons bijbracht, en bedankt voor wat je voor talloze jongeren betekende.